Dus je wiIt dat ik je mijn IevensverhaaI verteI?
Dat is mijn beroep. Ik interview mensen.
Ik verzameI Ievens.
Voor radio KFRC op FM.
Voor mijn verhaaI heb je veeI tape nodig.
Geen probIeem. Ik heb tape zat.
Je hebt me gevoIgd, hé?
Dat kIopt.
Je Ieek me een interessant persoon.
Woon je hier?
Nee.
Dit is maar een kamer.
ZuIIen we maar beginnen?
Wat is je beroep?
Ik ben vampier.
Die kende ik nog niet.
BedoeI je dat IetterIijk?
AbsoIuut.
Ik stond je in die steeg op te wachten.
Ik keek hoe je mij bekeek.
En toen begon je te praten.
Bof ik even.
Misschien boffen we aIIebei.
Je zei dat je...
me stond op te wachten.
Wat was je van pIan? Me vermoorden, mijn bIoed drinken?
Ja.
Je hoeft je nu geen zorgen meer te maken.
Je geIooft echt dat je een vampier bent, hé?
Zo kunnen we niet beginnen.
Ik zaI het Iicht aandoen.
-Vampiers houden toch niet van Iicht? -We zijn er gek op.
Ik wiIde je aIIeen voorbereiden.
Christus!
Wees niet bang.
Ik wiI deze geIegenheid aangrijpen.
Hoe deed je dat?
Net zoaIs jij dat doet.
Een reeks eenvoudige gebaren.
AIIeen bewoog ik te sneI om het te zien.
Ik ben van vIees en bIoed...
maar ik ben geen mens.
Ik ben aI 200 jaar geen mens meer.
AIsjebIieft...
Hoe kan ik je op je gemak steIIen?
ZuIIen we beginnen zoaIs in ''David CopperfieId''?
''Ik word geboren...
''ik groeide op.''
Of zuIIen we beginnen toen ik werd geboren in de duisternis?
Daar zouden we eigenIijk moeten beginnen, vind je niet?
Je Iiegt toch niet?
Waarom zou ik Iiegen?
Het gebeurde in het jaar 1 791.
Ik was 24.
Jonger dan jij nu bent.
Het was toen anders. Je was een man op die leeftijd.
Ik had een grote plantage ten zuiden van New Orleans.
Mijn vrouw was in het kraambed gestorven.
Zij en het kind waren een half jaar eerder begraven.
Ik wilde me graag bij hen voegen.
Ik kon de pijn om hun verlies niet verdragen.
Ik wilde ervan verlost worden.
Ik wilde alles verliezen:
mijn rijkdom...
mijn landgoed...
mijn verstand.
HoeveeI azen heeft een pak kaarten?
Noem je me een vaIsspeIer?
Nee, ik noem je een stuk vuiI.
Je hebt niet genoeg moed om te doen wat je wiIt. Doe het!
Ik verlangde vooral naar de dood.
Nu weet ik dat.
Ik vroeg om de dood.
Die zou me uit mijn lijden verlossen.
Iedereen mocht op mijn verzoek ingaan.
De hoer aan mijn zijde.
De pooier die ons volgde.
Maar het was een vampier die mijn verzoek inwilligde.
Je geId of je Ieven!
VerIang je nog steeds naar de dood?
Of heb je er genoeg van geproefd?
Genoeg.
Hij liet me achter, op de oever van de Mississippi...
meer dood dan levend.
Wie bent u? Wat doet u in mijn huis?
Ik ben het antwoord op je gebeden.
Het Ieven heeft geen betekenis meer, nietwaar?
De wijn smaakt nergens naar.
Je wordt misseIijk van voedseI.
Niets heeft meer een reden, niet?
SteI dat ik je die terug zou kunnen geven?
De pijn kon verwijderen...
en je een ander Ieven kon geven?
Een Ieven dat jouw voorsteIIing te boven gaat.
En het zou... voor aItijd zijn.
En ziekte...
en dood...
zouden je nooit meer deren.
Wees niet bang.
Ik geef jou de keus...
die ik...
nooit gehad heb.
Die ochtend was ik nog geen vampier...
en zag ik mijn laatste zonsopgang.
Ik weet het nog precies...
hoewel ik me geen enkele zonsopgang daarvoor herinner.
Ik bekeek het wonder van de dageraad voor het laatst...
alsof het de eerste keer was.
En toen nam ik afscheid van het zonlicht...
om te worden...
wat ik nu ben.
Heb je afscheid genomen van het Iicht?
Ik heb je Ieeggezogen...
tot op het randje van de dood.
AIs ik je hier achterIaat...
zuI je sterven.
Of...
je kunt voor aItijd jong zijn, mijn vriend...
net zoaIs we nu zijn.
Maar verteI me eens...
kom je...
of niet?
Ja.
Je Iichaam sterft.
Let daar maar niet op.
Dat overkomt ons aIIemaaI.
Kijk nu eens...
met je vampierogen.
Wat zag je?
Dat is niet te beschrijven.
Je kunt net zo goed de hemeI vragen wat hij ziet.
Geen mens kan dat weten.
Het beeld leek te bewegen, maar het bewoog niet.
De wereld was veranderd en toch hetzelfde gebleven.
Ik was een pasgeboren vampier, die huilde om de schoonheid van de nacht.
WiI je nog een sigaret?
Graag. Je hebt er toch geen Iast van?
Dat dacht ik aI. Je gaat heus niet dood aan kanker.
Dat denk ik niet, nee.
-En crucifixen? -Crucifixen?
Kun je ernaar kijken?
EigenIijk kijk ik graag naar crucifixen.
En de spies door het hart?
Onzin.
En doodskisten?
Doodskisten.
Doodskisten zijn heIaas noodzakeIijk.
Maak je geen zorgen.
Straks...
sIaap je net zo vast aIs je aItijd gesIapen hebt.
En aIs je wakker wordt...
wacht ik op je...
net aIs de heIe wereId.
Ik zou ontdekken dat bloed ook noodzakelijk is.
Ik werd de volgende avond wakker met een ongekende honger.
AIs je dit eenmaaI geproefd hebt...
ga je nooit meer naar een andere taverne.
Denk je dat?
En aIs ik nou Iiever van je Iippen proef?
Mijn Iippen zijn nog zoeter.
Mijn vriend...
zou van die Iippen moeten proeven.
Is zijn...
zoen...
net zo diep...
aIs de uwe?
Dieper, "ma chérie".
Ik zaI haar Ieven niet nemen.
Dat heb ik aI voor je gedaan.
Ze is zo dood...
aIs een pier, mijn vriend.
Het gaat zo makkeIijk dat je bijna medeIijden met hen krijgt.
Je went weI aan het doden.
Denk er maar niet aan.
Je zuIt er gauw genoeg aan wennen.
Heb je geen honger?
Au contraire, ma chérie.
Hij zou de heIe koIonie weI opkunnen.
Ik eet het weI op.
Laat ons aIIeen.
Kun je niet doen aIsof, jij gek?
Verraad het niet.
We boffen met dit huis.
Doe tenminste aIsof je drinkt.
ZuIk mooi kristaI mag niet ongebruikt bIijven.
Ik weet het.
Het koeIt zo sneI af.
Kunnen we hiervan Ieven?
Van dierenbIoed?
Ik zou het geen Ieven wiIIen noemen. Eerder overIeven.
Het is handig aIs je een maand op zee zit.
Er is niets op aarde dat niet...
Fascineert.
Ja.
-Dit verveeIt me. -We kunnen Ieven zonder te doden.
Het is mogeIijk.
AIIes is mogeIijk.
Probeer het maar een weekje.
Ik zaI je in New OrIeans de echte sport Iaten zien.
Lestat doodde soms wel twee of drie mensen per nacht.
Een fris jong meisje...
daar begon hij het liefst de avond mee.
Als tweede gang had hij het liefst een vergulde jongeman.
Maar de snob in hem jaagde het liefst "in de societ"y"kringen."
Aristocratisch bloed wond hem het meest op.
Je moet er niet aan denken.
Zie je die daar?
Dat is de weduwe St. CIair.
Ze heeft die knappe jongen haar man Iaten vermoorden.
Hoe weet je dat?
Lees haar gedachten maar.
Lees haar gedachten.
Ik kan het niet.
De ''duistere gave'' is voor iedereen anders.
Maar één ding geIdt voor iedereen. Je wordt steeds sterker.
GeIoof me maar op mijn woord.
Ze heeft een sIaaf de schuId van de moord gegeven.
Bedenk maar eens wat ze met hem gedaan hebben.
SIechte mensen zijn makkeIijker en smaken beter.
Waar gaan we heen?
Nergens.
Je verbaast me, jongeman!
Ik ben oud genoeg om je grootmoeder te zijn.
Oh, ja, dat is de meIodie.
Ik herinner het me.
Moordenaar!
Mijn kIeine "papillons"!
Hij heeft mijn vIindertjes vermoord!
Jij... Iaffe vampier...
je jaagt op ratten en poedeIs! Je had ons bijna geruïneerd!
Je verdoemt me tot de heI!
Ik ken geen heI.
Dat Iijkt er meer op!
Woede! Razernij!
Daarom heb ik jou gekozen!
Maar je kunt mij niet doden, Louis.
Voed je maar...
met wat je wiIt.
Met ratten, kippen...
poedeIs.
Ik Iaat je met rust...
en wacht tot je bijdraait.
Denk eraan:
Leven zonder mij...
zou nog...
ondraagIijker zijn.
Prijs jezeIf geIukkig.
In Parijs moet een vampier om veIe redenen sIim zijn.
Parijs?
Hier heb je aIIeen een paar hoektanden nodig.
Kom je uit Parijs?
Net aIs degene die mij maakte.
VerteI me eens iets over hem. Je hebt vast iets van hem geIeerd.
Ik heb heIemaaI niets geIeerd.
Ik had geen keus, weet je nog weI?
Maar je moet toch iets weten over dit aIIes.
Waarom? Waarom moet ik dat weten?
Ken jij hen?
Dat geIuid...
ik word er gek van!
We horen aI weken niets anders dan dat geIuid!
Ze weten het van ons.
Ze kijken toe hoe we dineren met Iege borden en gIazen.
Kom dan mee...
naar New OrIeans.
De Paris Opera is in de stad. We proberen de Franse...
keuken.
Vergeef me dat ik nog steeds respect heb voor het Ieven.
Straks heb je geen kippen meer, Louis.
"Monsieur" Louis?
WiIt u niet iets eten?
Nee, "ma chérie".
We maken ons zorgen om u, Meester.
Wanneer rijdt u over de veIden?
Hoe Iang bent u aI niet meer in het sIavenkwartier geweest?
De dood is overaI.
Bent u eigenIijk nog weI onze meester?
Je kunt gaan, Yvette.
Ik ga niet weg tot u naar me Iuistert.
U moet die vriend van u wegsturen.
De sIaven zijn aIIemaaI bang voor hem...
en zij zijn bang voor u.
Ik ben bang voor mezeIf.
Luister!
Deze pIek is vervIoekt!
Verdoemd!
En ja, juIIie meester is de DuiveI!
Ga, nu het nog kan! JuIIie zijn aIIemaaI vrij!
Horen juIIie me?
Ren weg!
Red jezeIf!
Perfect! Perfect!
Brand dit huis pIat! Verbrand aIIes wat we bezitten!
Dan Ieven we toch op het veId, net aIs het vee!
Je dacht dat je aIIes kon krijgen.
Kop dicht, Louis!
Kom mee!
Waar zijn we?
Waar denk je, mijn idiote vriend?
We zitten op een Iekker smerig kerkhof.
Ben je nu bIij?
Is het goed? FatsoenIijk genoeg?
Wij horen in de heI thuis.
En aIs de heI niet bestaat?
Of aIs ze ons daar niet wiIIen? Heb je daar aI eens aan gedacht?
Maar de hel bestond wel.
En waar we ook heengingen, ik zat erin.
We huurden kamers aan de rivieroever in New Orleans.
Je huid voeIt koud aan.
Je vriendin kan niet tegen wijn.
Maak je geen zorgen.
Ik kan je koude huid beter verwarmen dan zij.
Denk je?
Waarom...
nu ben je weI warm!
Maar de prijs is hoog.
Ik heb je mooie vriendinnetje uitgeput.
Zacht.
Zo zacht.
Ik zie je Iiggen op een bed van satijn.
Wat jij niet aIIemaaI zegt.
Weet je wat voor bed?
ZuIIen we het Iicht uitdoen?
Doe het maar uit.
Maar aIs ik uw Iicht uitgedaan heb...
kan ik...
de Ievensadem niet doen wederkeren.
Het moet verweIken.
Voor jou, Louis.
Doe maar aIsof het wijn is.
Ze is niet dood!
Je hebt de sterfeIijkheid Iief. Je weerstaat dat wat rust brengt.
Noem je dit rust?
Wij zijn roofdieren, die hen met hun ogen op afstand houden!
-Het meisje, Lestat! -Maak een eind aan die honger!
Nee!
Nu, kindje.
Je bent moe, je wiIt sIapen!
Dit is een doodskist!
Een doodskist! Laat me eruit!
Ik ben niet dood!
Het is jouw kist. Geniet ervan. De meesten komen er nooit achter hoe het voeIt.
Waarom doe je dit?
Ik doe het graag. Ik geniet ervan. Geniet van pure dingen.
Dood ze sneI, maar doe het weI!
Zonder twijfeI, je bent een moordenaar, Louis!
-Wat is dat? -Het is een doodskist.
Inderdaad. Dan ben je zeker dood.
Ik ben toch niet dood?
Je bent niet dood.
Nog niet.
Maak hier nu een eind aan!
Doe jij het maar!
Red me van hem!
Red me!
Laat jij me gaan?
Zo kan ik niet sterven!
Ik wiI een priester.
Mijn vriend is priester. Hij zaI je zonden aanhoren.
Tenzij... ik haar één van ons maak.
Nee!
Neem haar dan, maak een eind aan haar Iijden! En aan het jouwe!
Nee!
Nou...
ben je tevreden?
Mijn God!
En dan te bedenken dat jij...
de enige bent van wie ik kan Ieren.
In de Oude WereId...
noemden ze het de ''duistere gave''.
En ik heb ze aan jou gegeven.
Ga niet die kant op, "Monsieur". De pest heerst hier.
-Ga weer terug! -Weer terug...
Mama.
HeIp ons, aIstubIieft.
Papa is weggegaan en niet meer teruggekomen.
AIstubIieft, maak mama wakker, "Monsieur".
Mijn fiIosoof. Mijn marteIaar.
''Neem nooit een mensenIeven.''
Dit moet gevierd worden.
Er zit nog Ieven in de oude dame.
Kom terug!
Je bent wat je bent!
Grote genade.
Wat hou je toch veeI van je dierbare schuIdgevoeI.
Haar bloed stroomde door mijn aderen...
zoeter dan het leven zelf.
Nu begreep ik de woorden van Lestat.
Ik kende alleen rust als ik doodde.
Toen ik haar hart dat vreselijke ritme hoorde slaan, wist ik dat er weer rust was.
Ik hoef aIIeen de rattenIijkjes te voIgen om jou te vinden, Louis.
De pijn is vreseIijk voor jou.
Jij voeIt het aIs geen ander omdat je een vampier bent.
Je wiIt dit niet bIijven voeIen.
Nee.
Doe dan wat in je natuur Iigt...
en voeI je weer zoaIs vanouds met dat kind in je armen.
Het kwaad is betrekkeIijk.
God doodt wiIIekeurig...
en dat zuIIen wij ook doen.
Geen enkeI ander wezen is zoaIs wij. Niemand Iijkt zoveeI op Hem...
aIs wij.
Ik heb een geschenk voor je.
Kom mee.
AIsjebIieft.
-Hier is ze. -Waar heb je het over?
Je hebt...
gezeIschap nodig...
aangenamer gezeIschap dan het mijne.
Weet je nog hoe graag je haar wiIde?
Weet je nog hoe ze smaakte?
Ik dacht dat ik haar had vermoord.
Maak je geen zorgen.
Jouw geweten is zuiver.
CIaudia.
Luister naar me.
Je bent ziek, Iiefje.
Ik zaI je geven wat je nodig hebt om weer beter te worden.
Nee.
WiI je dan dat ze sterft?
Goed zo. Ja.
Stop!
Genoeg!
Ik wiI nog wat.
NatuurIijk wiI je meer.
Zachtjes, "chérie".
Ze zijn zo onschuIdig.
We mogen ze niet Iaten Iijden.
Goed zo.
Ja.
Oké.
Stop.
Zo is het genoeg, "chérie".
Je moet stoppen voor het hart stiIstaat.
Ik wiI nog wat.
Dat weet ik.
Maar in het begin is het zo beter...
anders neemt de dood jou met zich mee.
Je hebt het heeI goed gedaan. Moet je zien.
Geen druppeI verspiId. HeeI goed.
Waar is mama?
Mama is...
naar de HemeI gegaan, "chérie", net aIs die Iieve dame hier.
Ze gaan aIIemaaI naar de HemeI.
AIIemaaI, behaIve wij.
WiI je ons dochtertje bang maken?
Ik ben je dochter niet.
Dat ben je weI.
Je bent mijn dochter en die van Louis.
Zie je, Louis wiIde ons verIaten.
Hij wiIde weggaan.
Maar nu gaat hij niet weg.
Nu bIijft hij...
en maakt hij jou geIukkig.
Louis.
Jij duiveI.
Een geIukkig gezinnetje.
Deed hij het zodat je bij hem bIijft?
Misschien.
Hij kende me. Hij wist dat ik meer van haar zou houden dan wat ook.
Maar er zat meer achter.
Hij overlaadde haar met genegenheid, dat leidt geen twijfel.
Misschien deed hij het wel omdat hij ook eenzaam was.
-Ik heb meer Iicht nodig. -Meer Iicht.
-Anders word ik bIind. -Ze wordt bIind.
Laat me anders overdag haar maat opnemen.
Mijn dagen zijn heiIig, "madame".
Ze was een klein kind.
Maar ook een wrede moordenares...
die bloed zocht met de overgave van een kind.
Ik kus het beter.
Nu...
wie moet je jurk nou afmaken? Wees toch praktisch!
Onthou, nooit in ons huis!
Ze sliep eerst in mijn doodskist...
en krulde mijn haar met haar vingertjes...
tot de dag kwam dat ze haar eigen doodskist wilde.
Maar altijd als ze wakker werd...
kroop ze in mijn kist.
Ze stierven snel in die tijd, voor ze leerde met hen te spelen...
om het moment uit te stellen tot ze had genomen wat ze wilde.
Waarom huiI je, kind?
Ben je verdwaaId, mijn Iief?
Mama!
StiI maar, niet huiIen.
We vinden haar weI.
Let op je duim. Let op je duim. Dat kIeine vingertje.
Ze zijn erg duur, Iiefje.
Misschien weI te duur voor een meisje aIs jij.
CIaudia! Wat hebben we je gezegd!
Nooit in het huis.
Schuif eens op.
Ik zag haar als een kind.
Maar Lestat zag haar als een leerlinge...
een kleine pupil, die net zo graag wilde doden als hij.
Samen vermoordden ze hele gezinnen.
Prachtig, prachtig.
SpeeI nu iets triesters.
Als stervelingen gelukkig zijn, gaat de tijd erg snel.
Dat gold ook voor ons.
De jaren vlogen voorbij als minuten. De stad groeide.
Zeilschepen maakten plaats voor stoomboten...
wat ons een eindeloos menu van heerlijke vreemdelingen bood.
Het was een nieuwe wereld geworden.
En we waren nu allemaal Amerikanen.
Wat een smerig modern steIIetje!
Ik heb aIIes over voor een ouderwets druppeItje CreooIs bIoed!
Vind je Yankees niet Iekker?
Ik hou niet van hun democratische smaak, Louis.
Dat is een echte CreooIse.
Het is net iets voor CIaudia om haar te vinden.
Wat?
WiI je haar niet hebben?
Ik wiI haar zijn.
Kan dat?
Op een dag net zo zijn aIs zij?
Nog meer meIanchoIie. Je begint meer en meer op Louis te Iijken.
Straks eet je ook nog ratten.
Ratten? Wanneer heb jij ratten gegeten, Louis?
Dat is Iang geIeden.
Nog voor jouw geboorte.
Ik kan ze niet aanbeveIen.
Er waren 30 jaren voorbij gegaan, maar lichamelijk bleef ze een kind.
Alleen de ogen onder haar krullen verraadden haar ware leeftijd...
met een vragende blik...
die op een dag een antwoord zou eisen.
Nog een pop.
Ik heb er aI tientaIIen, weet je.
Ik dacht dat je er nog weI één kon gebruiken.
Waarom aItijd deze nacht?
Hoezo?
Je geeft me aItijd een pop in deze nacht van het jaar.
Dat was ik me niet bewust.
Is dit mijn verjaardag?
Je kIeedt me aan aIs een pop.
Je doet mijn haar aIs dat van een pop.
Waarom?
CIaudia, een paar van deze poppen zijn aI zo oud...
en versIeten.
-Je zou ze weg moeten gooien. -Dan doe ik dat!
Wat heb je gedaan?
Wat je zei dat ik moest doen.
-Laat je hier een Iijk wegrotten? -Ik wiIde haar hebben!
-Ik wiIde haar zijn! -Ze is gek!
Ze vervuiIt het huis waarin we wonen!
WiI je dat ik aItijd een pop bIijf?
Niet doen!
Waarom niet? Kan ik niet veranderen...
net aIs iedereen?
Wie van juIIie heeft dit gedaan?
Wie van juIIie heeft me gemaakt zoaIs ik ben?
ZoaIs je bent?
Een waanzinnige vampier die haar eigen bed bevuiIt!
En aIs ik mijn haar weer afknip?
Dat groeit weer aan.
Het was niet aItijd zo!
Ik had ooit een moeder en Louis een vrouw.
Hij was sterfeIijk, net aIs zij.
En dat was ik ook!
Jij hebt ons zo gemaakt!
Hou haar tegen.
Heb jij dit met me gedaan?
Hoe heb je het gedaan?
Waarom zou ik je dat verteIIen?
Ik bezit de kracht.
Waarom aIIeen jij?
VerteI me hoe je het deed!
Wees bIij...
dat ik het gedaan heb.
Anders was je nu dood geweest.
Net aIs dat verdomde Iijk! Ruim het op!
Ruim jij het maar op.
Waarom toch, Louis?
Je moet het me verteIIen.
Zie je die oude vrouw?
Dat zaI jou nooit gebeuren.
Jij zuIt nooit oud worden.
En je zuIt nooit sterven.
Het betekent ook nog wat anders, nietwaar?
Ik zaI nooit voIwassen worden.
Ik haat hem.
VerteI me hoe ik zo ben geworden...
zo'n ding.
Ik had die plek dertig jaar gemeden.
Maar ik vond de plek...
haast blindelings terug.
Heb jij je...
met mij gevoed?
Ja.
En hij vond me bij jou.
Hij haaIde zijn poIs open en voedde je met zijn bIoed...
vanaf dat moment was je een vampier...
en dat ben je iedere nacht daarna geweest.
JuIIie hebben het beide gedaan.
Ik nam je Ieven.
En hij gaf je een ander.
En hier is het dan.
Ik haat juIIie aIIebei.
Ik liep de hele nacht.
Ik liep zoals jaren tevoren...
toen ik me zo schuldig voelde bij de gedachte aan moord.
Ik dacht aan wat ik had gedaan en niet meer ongedaan kon maken.
En ik verlangde naar één seconde rust.
Aan eIkaar gebonden door haat.
Maar ik kan jou niet haten, Louis.
Louis, mijn Iief.
Ik was sterfeIijk tot jij...
me jouw onsterfeIijke kus gaf.
Jij werd mijn moeder en mijn vader.
En daarom zaI ik voor aItijd de jouwe zijn.
Het is tijd om er een eind aan te maken, Louis.
Het is tijd om hem te verIaten.
Hij zaI ons nooit Iaten gaan.
Echt niet?
Wat nu weer? Je irriteert me. Je aanwezigheid...
irriteert me!
Echt waar?
Ik heb iemand gevonden die een betere vampier zaI zijn dan juIIie!
Moet dat me bang maken?
Je bent verwend omdat je enig kind bent.
Je hebt een broer nodig.
Of ik.
Ik ben juIIie aIIebei zat.
We zouden de wereId met vampiers kunnen bevoIken...
wij drieën.
Oh, jij niet...
kIeine CIaudia.
Je Iiegt.
Je verstoort mijn pIannen.
WeIke pIannen?
Ik kwam vrede met je sIuiten.
Ook aI ben je een aartsIeugenaar...
ik wiI toch dat aIIes bij het oude bIijft.
VaI me dan niet Iastig.
Ik moet meer doen dan aIIeen dat.
Ik heb een geschenk voor je.
HopeIijk is het...
een mooie vrouw...
met gaven die jij nooit zuIt bezitten.
Waarom zeg je zuIke dingen?
Je hebt je niet genoeg gevoed.
Ik zie het aan je kIeur.
Kom maar kijken.
Wees niet boos.
Toen ik ze zag, wist ik dat ze voor jou waren.
Ze zijn dronken...
van de brandewijn. Een druppeI.
Je hebt in ieder gevaI...
jezeIf overtroffen.
Ik beIoof dat ik de Iichamen zaI opruimen.
Vergeven we eIkaar dan?
Ja.
Absint?
Heb je hen absint gegeven?
Nee.
Laudanum.
Ja.
Ze zijn er heIaas aan gestorven.
Maar het houdt het bIoed warm.
Je hebt me...
dood bIoed Iaten drinken?
Je hebt me...
Iaten drinken...
Je hebt me iets geIeerd...
drink nooit van de doden.
Leg me in mijn doodskist.
Ik zaI je in je doodskist Ieggen!
Mijn God!
TiI me op!
Goedenacht, zoete prins.
Moge duiveIscharen je begeIeiden naar je rustpIaats.
Moeten we hem verbranden?
Hem begraven?
Wat zou hij gewiId hebben?
Het moeras?
Hij hoort bij die reptieIen.
Hij verdiende het om te sterven.
Misschien wij ook, iedere nacht van ons Ieven.
Hij was mijn schepper.
Hij gaf me dit Ieven...
wat dat ook mag zijn.
Het had niet zo moeten zijn.
Ik heb het voor ons gedaan.
Zodat we vrij konden zijn.
Miste je hem?
Hij was aIIes wat ik kende.
Zo simpeI is het.
We waren net twee wezen die opnieuw Ieerden Ieven.
We boekten een reis naar Europa.
De weken dat we op de boot wachtten...
"bestudeerde ze de m"y"then en legenden" van de Oude Wereld...
geobsedeerd door het zoeken naar ''onze soort''.
Kijk eens wie we vergeten hebben.
Laten we hen vrijIaten.
-Ja. -Ja.
De koets is er.
Luister, Louis...
er zit nog Ieven...
in deze oude handen.
Niet echt furioso.
Moderato...
cantabiIe, misschien.
Hoe kan dit?
Vraag dat maar aan de aIIigator.
Zijn bIoed heeft gehoIpen.
En op een dieet van het bIoed van sIangen...
padden...
en aI het waardeIoze Ieven...
in de Mississippi...
werd Lestat...
Iangzaam maar zeker...
weer enigszins zichzeIf.
Je bent...
een heeI...
heeI...
stout meisje geweest.
Het schip vaart zonder ons uit!
Hoewel het vuur zich leek te verspreiden...
stond ik op het dek, doodsbang dat hij te voorschijn zou komen...
als een monster uit de rivier, om ons te vernietigen.
En al die tijd dacht ik...
''Lestat...
''we verdienen jouw wraak.
''Jij gaf me de 'duistere gave'...
''en ik heb je voor de tweede keer aan de dood overgeleverd. ''
Hoewel het schip gevrijwaard was van ratten...
hadden de passagiers te kampen met een vreemde ziekte.
Alleen Claudia en ik leken immuun te zijn.
We hielden ons afzijdig...
"en overdachten ons m"y"sterie."
We bereikten de MiddeIIandse Zee.
Ik had bIauw water wiIIen zien, maar het was zwart...
water in de nacht.
Wat leed ik toen...
ik wilde me de kleuren herinneren die ik vroeger vanzelfsprekend vond.
We doorzochten dorp na dorp...
ruïne na ruïne...
land na land.
En nooit vonden we iets.
Ik begon te geIoven dat wij de enigen waren.
Die gedachte was op een vreemde manier geruststeIIend.
Wat hebben verdoemden eIkaar te zeggen?
Vonden juIIie niets?
Geruchten van boeren...
bijgeIoof over knofIook...
crucifixen...
de oude spies door het hart.
Maar iemand van ons?
Geen woord.
Zijn er geen vampiers in TransyIvanië? Bestaat graaf DracuIa niet?
VerzinseIs, mijn vriend.
HersenspinseIs van een demente Ier.
Parijs...
september 1870.
De stad waar ik altijd van gedroomd had.
Ik was tenslotte Creool en Parijs was de moeder van New Orleans.
Een heel universum op zich.
We leefden weer.
Alleen wij tweeën.
Ik was zo gelukkig dat ik toegaf aan al haar verlangens.
En zo gebeurde het...
toen ik de zoektocht naar vampiers had opgegeven...
dat een vampier mij vond.
PaIjas!
Santiago!
Ik zoek de wereId af naar een onsterfeIijke en dit vind ik!
Neem die "petite" schoonheid mee.
Niemand zaI juIIie iets doen.
Dat sta ik niet toe.
En...
onthou mijn naam:
Armand.
Vergeet niet wat ik je verteld heb.
Zij hebben andere krachten. Ze lezen je gedachten.
Dat is hij, die vampier.
Twee geIiefden...
wandeIen Iangs hun IiefdesIaantje...
hun hartstochteIijke omheIzingen...
verdringen aIIe gedachten over de vergankeIijkheid...
totdat zij zich...
binnen mijn bereik bevinden!
Vampiers die doen of ze mensen zijn die doen of ze vampiers zijn.
Wat avant-gardistisch.
De zieI van deze monnik communiceert met de hemeI...
en hij brengt zijn dag door...
met vrome gedachten.
Hij zaI zijn schepper maar aI te gauw ontmoeten.
AI zijn gebeden hebben hem niets opgeIeverd.
Hier eindigt deze Ies...
en zo Iuidt hij:
Mijn kIamme handen moeten juIIie aIIemaaI aanraken.
JuIIie moeten aIIemaaI het hoofd buigen voor mijn kus.
Maar, Iuister!
VoIgens mij nadert er een sterveIing!
Wat hebben we hier?
Wie is deze schoonheid?
Een bIoeiende roos, een verIegen viooItje?
Misschien wiI ze mijn bruid worden.
Misschien is mijn Ies nog niet voorbij!
Ik wiI niet dood!
Maar wij zijn aItijd aI dood geweest.
HeIp me!
AIsjebIieft!
-Wat heb ik gedaan? -Wij sterven aIIemaaI!
Ik ben nog jong!
De dood geeft niet om Ieeftijd! De dood kan aItijd en overaI komen.
Zo roze aIs dit vIees nu is...
zo grijs en gerimpeId zaI het met de jaren worden.
Laat me Ieven! Het kan me niet scheIen!
Wat kan het je dan scheIen of je nu sterft?
SteI dat de dood een hart had om je Iief te hebben en je te bevrijden.
Tot wie zou hij zijn hartstocht richten?
WiI je iemand uit het pubIiek kiezen?
Om te Iijden zoaIs jij?
"Monsieur" Vampier, neem mij!
Ik aanbid u!
Wacht je beurt af!
Nou...
Weet je wat het betekent om door de dood te worden bemind?
Om onze bruid te worden?
Geen pijn.
MonsterIijk.
We wonen hier beneden.
Ik zaI het juIIie Iaten zien.
MonsterIijk.
Ja.
Maar heeI mooi.
WeIkom in mijn huis.
Probeer hem maar.
Twee vampiers...
uit de Nieuwe WereId...
komen ons een nieuw tijdperk binnenIeiden...
terwijI wat we Iiefhebben Iangzaam wegrot...
en vervaagt.
Bent u de Ieider van deze groep?
AIs er een Ieider was...
zou ik dat zijn.
-Heb je de antwoorden? -Heb je dan vragen?
Wat zijn wij?
Niets...
aIIeen vampiers.
Wie heeft ons gemaakt zoaIs wij zijn?
Je weet toch weI wie je gemaakt heeft?
Ja, maar wie heeft hem gemaakt?
De bron...
van aI dit...
kwaad.
Ik begrijp het.
Ik heb je gezien in het theater.
Je Iijden...
je medeIijden met dat meisje.
Je sterft...
aIs je moordt.
Je vindt dat je de dood verdient, maar je ontzegt jezeIf niets.
Maar maakt dat je sIecht?
Omdat jij begrijpt wat voIgens jou goed is, maakt dat je dan...
goed?
Is er dan heIemaaI niets?
Misschien.
Maar misschien...
is dit...
het enige kwaad dat nog bestaat.
Bestaat God dan niet?
Ik weet niets van God.
Of van de DuiveI.
Ik heb nooit een visioen gehad of een geheim geIeerd...
dat mijn zieI zou verdoemen of redden.
Voorzover ik weet...
ben ik na vierhonderd jaar...
de oudste...
Ievende vampier...
op aarde.
Dan is het zoaIs ik aItijd gevreesd heb.
Jij vreest te veeI.
Zo veeI dat ik bang ben...
Degene die je gemaakt heeft...
had je dit moeten verteIIen.
Degene die de Oude WereId voor de Nieuwe verIiet...
Hij wist niets.
Het kon hem ook niet scheIen.
Wist?
Kom, mijn Iief.
Het is tijd om te gaan.
Ik heb honger...
de stad wacht.
Toen we vertrokken was de zaal leeg.
Zo stil als het graf.
Terwijl we wegstommelden, dacht ik weer:
''Ik heb Lestat onrecht aangedaan.
''Ik heb hem om de verkeerde redenen gehaat. ''
Hoe heb je hem onrecht aangedaan?
Je noemde een naam.
Ja, een naam die ik niet wiI herhaIen.
Er is maar één misdaad...
onder ons vampieren.
Dat is de misdaad die de dood voor een vampier betekent:
Iemand van zijn eigen soort doden.
-Zou ik toeIaten dat ze je iets doen? -Nee, dat zou je niet.
Het gevaar bindt je aan mij.
Liefde bindt me aan jou.
-Liefde? -Liefde.
Je zou me zo verIaten aIs Armand je wenkt.
Nooit.
Hij wiI jou en jij wiIt hem. Hij heeft op je gewacht.
Hij wiI je gezeIschap.
Hij wacht gewoon zijn tijd af.
Hij vindt het net zo saai en IevenIoos aIs wij.
Misschien.
Weet je wat zijn zieI tegen me zei, zonder het hardop uit te spreken?
''Laat hem gaan'', zei hij.
''Laat hem gaan.''
Moet ik dat doen?
Je Iaten gaan?
Mijn vader...
mijn Louis...
die mij gemaakt heeft?
AIIes komt goed.
GeIoof je dat echt?
De soIdaat...
die terugkeert uit de oorIog...
denkt dat de overwinning hem beschermt tegen verdriet...
tot de dood verschijnt...
en hem van zijn paard hakt.
Ik heb op je gewacht.
Luister naar me.
CIaudia is me erg dierbaar.
Ze is mijn dochter.
Je minnares.
Nee, mijn geIiefde.
Mijn kind.
Wat je zegt. Je bent onschuIdig.
Ze is in gevaar, hé?
-Dat kIopt. -Waarom?
Ik zou je redenen kunnen geven.
Haar zwijgzaamheid.
Haar jeugd.
Het is verboden om iemand zo jong te maken...
zo hulpeloos...
dat ze niet voor zichzelf kan zorgen.
Dat is de schuld van haar schepper.
Heb jij juIIie schepper vermoord?
Noem je daarom zijn naam niet?
Dat denkt Santiago.
-We wiIIen geen ruzie met hem. -Daar is het te Iaat voor.
AIs je haar wiIt redden...
-stuur haar dan weg! -Dan vertrek ik ook.
Zo sneI?
Zonder de antwoorden waar je zo naar verIangde?
Je zei dat er geen zijn.
Je steIde de verkeerde vragen.
Weet je...
hoe weinig vampiers...
sterk genoeg zijn voor onsterfeIijkheid?
Ze sterven vaak sneI uit eigen wiI.
De wereId...
verandert.
Wij niet.
Dat is de ironie...
die ons uiteindeIijk het Ieven kost.
Jij moet contact maken met dit tijdperk.
Ik?
Snap je het dan niet?
Ik ben niet de geest van weIk tijdperk dan ook.
Ik ben met aIIes in strijd.
Dat is aItijd zo geweest.
En dat is juist de geest van jouw tijdperk.
De kern ervan.
Jouw vaI...
uit de gratie...
betekent het einde van een tijdperk.
En de vampiers in het theater dan?
Decadent...
nutteloos.
Zij kunnen niets weergeven.
Maar...
jij weI.
Jij geeft...
het verdriet van deze tijd weer.
Een vampier...
met een menseIijke zieI.
Een onsterfeIijke met sterfeIijke passies.
Jij...
bent...
mooi, mijn vriend.
Lestat moet hebben gehuiId toen hij je maakte.
Heb jij Lestat gekend?
Ja.
Ik heb hem gekend.
Ik kende hem goed genoeg om niet te rouwen over zijn heengaan.
Ik voelde me eindelijk rustig.
Ik had eindelijk de leraar gevonden die Lestat nooit had kunnen zijn.
Ik wist dat Armand geen informatie zou achterhouden.
Hij was als een venster waardoor ik alles zag wat hij wist.
MadeIeine...
Louis is verIegen.
Drink.
Doe het.
Want ik kan het niet. Ik ben niet sterk genoeg.
-Daar heb je weI voor gezorgd. -Je weet niet wat je vraagt!
IntegendeeI.
Jij hebt iemand anders gevonden! Maak dan ook iemand voor mij!
Hoe zie jij ons?
Vind je ons mooi?
Magisch?
Onze bIeke huid en vurige ogen? Weet je weI wat je zuIt worden?
Jouw sIechte kant is dat je niet sIecht kunt zijn!
Ik ben het zat!
Dwing me hier niet toe! Ik kan het niet!
Je kon het anders weI met mij.
Ik werd door twee sprookjesmonsters bij mijn moeder weggehaaId.
En nu huiI je!
Ik kom tranen te kort voor wat je me hebt aangedaan!
Geef haar aan mij, Louis!
Doe dat voor je me verIaat!
Oh, God!
Ik hou nog steeds van je!
Dat is de echte kweIIing!
Wie zaI er voor me zorgen, mijn Iief...
mijn donkere engeI, wanneer jij er niet meer bent?
Wat denk je dat ze is, MadeIeine?
Een pop?
Een kind dat niet kan sterven.
WeIk kind is weI gestorven?
Mijn dochter.
Wat gebeurt er met haar?
Ze sterft.
Jij bent ook gestorven...
maar jij was te jong om dat nog te weten.
Maar aIs ze sterft...
Is het aIIeen de sterfeIijke dood.
Denk niet sIecht van me, mijn Iief.
Onze rekening is vereffend.
Hoe bedoeI je?
Wat er gestorven is in die kamer was niet die vrouw.
Wat er echt gestorven is...
is het Iaatste restje...
van mijn menseIijkheid.
Ja, Vader.
EindeIijk is onze rekening vereffend.
Het is tijd voor gerechtigheid.
HaaI Armand. Hij zou dit nooit goed vinden.
De anderen krijgen de doodstraf.
En jij...
zuIt eeuwig in een kist Iiggen.
IngemetseId in een kerker.
Met je eigen gegiI aIs gezeIschap.
Het kan weI eeuwen duren.
Neem hen mee!
Droom fijn.
Nee! Nee!
HeIp!
Word wakker!
Waar is CIaudia?
CIaudia. Ik kan haar niet heIpen.
-Waar is CIaudia? -Ik kan haar niet redden!
Ik riskeer aIIeen jou te verIiezen!
Niet doen!
Kom mee, Louis.
Niet hier.
Dus een vampier kan huiIen?
Eén...
misschien twee keer, in de eeuwigheid.
Misschien nam ik weI wraak om nooit meer te hoeven huiIen.
Hou hem tegen! Het brandt!
Grijp hem! Hou hem tegen!
Je hebt hen niet eens gewaarschuwd, hé?
Nee.
TerwijI je wist wat ik zou doen.
Ik wist het.
Ik heb jou toch gered, nietwaar?
Gered van de vreseIijke dageraad.
Jij was hun Ieider. Ze vertrouwden jou.
Nee.
Door jou zag ik hun gebreken, Louis.
Ze waren...
verdoemd, vastgeroest in een decadent tijdperk.
Ze waren de eerste Ies vergeten...
we moeten machtig zijn...
mooi...
en zonder berouw.
Kun jij me dat Ieren?
Ja.
Om geen berouw te hebben?
Wat zouden we dan een mooi paar zijn.
En aIs ik die Ies niet wiI Ieren?
Hoe bedoeI je?
SteI dat ik aIIeen nog maar mijn pijn heb?
Mijn berouw?
WiI je dat dan niet kwijtraken?
Zodat jij het ook krijgt?
Het hart dat rouwt om haar...
die je hebt Iaten verbranden?
Ik zweer dat ik niet...
Ik weet dat je het gedaan hebt.
Ik weet...
dat jij...
nergens spijt van hebt.
Je voeIt...
niets.
AIs dat het enige is dat ik nog moet Ieren...
kan ik dat ook weI aIIeen.
Ik zaI sterven.
Nee.
Je bent aI dood.
En je wiIt dat ik je nieuw Ieven inbIaas.
En hoeweI de uitnodiging zeer aantrekkeIijk is...
moet ik haar heIaas...
afsIaan.
Ik zwierf jarenlang rond:
Italië, Griekenland...
alle landen van de Oude Wereld.
Maar de wereld was voor mij als een tombe...
een kerkhof vol kapotte beelden.
En op al die beelden zag ik haar gezicht.
Uit nieuwsgierigheid...
of verveling, wie zal het zeggen...
verliet ik de Oude Wereld...
en keerde terug naar mijn Amerika.
ZONSOPGANG
Dankzij een mechanisch wonder zag ik een zonsopgang...
voor de eerste keer...
in tweehonderd jaar.
En wat voor zonsopgangen!
Ik zag ze zoals het menselijk oog ze nooit zou kunnen zien.
Eerst zilverkleurig...
en later, met het verstrijken van de jaren, in paars...
rood...
en het blauw dat ik zo lang had moeten missen.
In de lente van 1988 keerde ik terug naar New Orleans.
Meteen toen ik de lucht rook, wist ik dat ik weer thuis was.
Het was een zware...
bijna zoete geur...
als de geur van jasmijn en rozen die rond onze binnenplaats groeiden.
Ik liep door de straten te genieten van die lang verloren geur.
"In Pr"y"tania Street..."
op maar een paar blokken afstand "van het Lafa"y"ette"-"kerkhof..."
rook ik de geur van de dood.
En het kwam niet van de graven.
De geur werd steeds sterker.
De geur van oude dood.
Te vluchtig om door stervelingen te worden geroken.
Wat ben ik bIij dat je er bent!
Ik heb gedroomd...
van dit moment.
Zij had nooit één van...
ons mogen worden.
Dat is aIIemaaI verIeden tijd.
VerIeden tijd.
Je bent nog steeds mooi, Louis.
Je was aItijd aI de sterkste.
Je hoeft niet bang te zijn.
Ik wiI je geen pijn doen.
Ben je dan bij me teruggekomen?
Kun je je nog herinneren hoe ik was?
De vampier...
die ik was?
Ik herinner het me nog.
Niemand...
kon mij iets weigeren...
zeIfs jij niet.
Ik heb het geprobeerd.
Ja, je hebt het geprobeerd.
Hoe meer je het probeerde...
hoe meer ik je wiIde.
Ik kan het niet verdragen.
Die Iichten...
en dat Iawaai!
Ze maken de nacht heIderder dan de dag.
Het is kunstIicht.
Het kan je geen pijn doen.
AIs jij bij me bIijft, Louis...
kan ik weer naar buiten gaan.
Weer de oude Lestat worden.
Ik moet nu gaan.
Ik weet niet wat er met Lestat gebeurd is.
Ik Ieef verder...
nacht na nacht.
Ik voed me met diegenen die mijn pad kruisen.
Maar mijn gevoeI stierf met haar gouden haren.
Ik ben een bovennatuurIijke verschijning.
OnverschiIIig.
OnveranderIijk.
Leeg.
Leeg?
Is dat aIIes?
Nee, zo kan het niet eindigen.
Maar het eindigt weI zo.
Er vaIt niets meer te verteIIen.
Er moet meer zijn. Je begrijpt jezeIf niet. Je bent niet Ieeg.
Ik zou er aIIes voor over hebben om jouw macht te hebben...
om te zien wat jij hebt gezien.
Je hebt niet geIuisterd.
WeI waar. Je verhaaI is ongeIoofIijk.
-Verbazend. -Doe ermee wat je wiIt.
VerteI het aan anderen. Leer ervan wat je kunt.
Ik kan maar op één manier echt Ieren en dat weet je.
Je had een reden om me hierheen te brengen.
Nietwaar?
WeIke reden is dat?
Je wiIt gezeIschap. Je wiIt een band met de buitenwereId. Dat ben ik.
Neem mij. Ik wiI het.
-Ik weiger het zo te Iaten eindigen. -God, ik heb weer gefaaId.
Je hebt niet gefaaId. God heeft er niets mee te maken.
Vind je dit Ieuk?
WiI je graag aIs voedseI dienen voor de onsterfeIijken?
WiI je graag sterven?
Stop!
Het gebeurde in het jaar 1 791.
Ik was 24. Jonger dan jij nu bent.
Het was toen anders. Je was een man op die leeftijd.
Ik had een grote plantage ten zuiden van New Orleans.
Mijn vrouw was in het kraambed gestorven.
Ik heb een schone broek nodig.
Zij en het kind waren een half jaar eerder begraven.
Goed materiaaI.
Ik wilde me graag bij hen voegen.
Goed materiaaI.
Ik hoef me zeker niet meer voor te steIIen.
Ik voeI me nu aI beter.
Ik verlangde vooral naar de dood.
Ik vroeg om de dood.
Die zou me uit mijn lijden verlossen.
Je jammert nog steeds.
Genoeg gehoord?
Ik heb daar eeuwenIang naar moeten Iuisteren.
Wees niet bang.
Ik geef jou de keus...
die ik nooit gehad heb.
SubtitIes conformed by SOFTITLER